Jak już wiemy średnia kadra kierownicza uważana jest przez wyższą kadrę – dyrektorów za barierę zmian – uważana jest za grupę konserwatywną i niereformowalną.
Dyrektorzy sądzą, że sami robotnicy mają powody do akceptowania zmian – partycypacja władzy to dla nich nieformalny awans i docenienie, są samodzielni i dobrze umotywowani. Natomiast dla kierowników liniowych jest to odebranie części uprawnień i możliwości do autokratycznego kierowania.
Dyrekcja współpracuje bezpośrednio z profesjonalnym personelem wykonawczym a kierownicy średniego szczebla stają się niepotrzebni.
Czując się zagrożeni przeciwstawiają się zmianom. Jednak dyrekcja musi zauważać fakt, że średnia kadra to przysłowiowy „kozioł ofiarny” i to od ich pracy, ciężkiej, nieprzyjemnej i nisko opłacanej zależy w dużym stopniu powodzenie przedsiębiorstwa.
Taki jest pogląd wyższej kadry kierowniczej jednak należy się zastanowić jak to jest z punktu widzenia samego średniego szczebla, jakie są postawy i aspiracje oraz dążenia tych ludzi.
Rzeczywisty opór kierowników wobec zmian:
Aspiracje kierowników:
Ogólna prawidłowość:
„Nowe metody zarządzania partycypacyjnego lepiej sprawdzają się w produkcji niż w administracji i działach funkcjonalnych”.